ΑΠΟΨΕΙΣ

Μνημοσύνη

Εικόνα Εγκεφαλική Έκρηξη

 

Είναι πολλά τα χαστούκια που τρως στη ζωή. Όσο μεγαλώνεις μαθαίνεις, ενώ εκεί που νομίζεις ότι το «κατέχεις», έρχεται η ίδια η ζωή και σου ρίχνει τέτοια σφαλιάρα που θέλει χρόνο και συνεννόηση με τον εαυτό σου πρωτίστως για να συνέλθεις.

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ήταν μια γερή σφαλιάρα. Όχι μόνον στον Τσίπρα, αλλά και σε όλους τους αναλυτές που σκέφτηκαν εκλογικευμένα, διαπράττωντας το εγκληματικό λάθος –συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος- να λησμονήσουν ότι το εκλογικό σώμα δεν σκέφτεται αναλόγως.

Μου είναι εύκολο να αναλύσω εδώ γιατί πολλοί περιμέναμε πως θα είναι πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές. Πρώτο λάθος λοιπόν: Είμαι σωστά ενημερωμένος. Γνωρίζω που τα πήγε εξαιρετικά, πολύ καλά, καλά, απαράδεκτα, άσχημα κλπ. Ο κόσμος δεν είναι. Φταίει η υπεροπλία της διαπλοκής (όλων των ειδών μίντια); Φταίει ο καταιγισμός των fake news; Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ και η απούσα επικοινωνιακή πολιτική του; Διαλέξτε και πάρτε.

Για μένα λοιπόν, το ισοζύγιο γέρνει θετικά στο τέλος της τετραετίας.  Ο κόσμος, όμως, έχει άλλη γνώμη, που σαφέστατα είναι σεβαστή και με προσγείωσε στην σκληρή πραγματικότητα. Με έβαλε να αμφιβάλλω για την κριτική μου ικανότητα, ενώ την ίδια στιγμή έμαθα με πολλή απογοήτευση πως η πολιτική και δη η προσδοκία επιβράβευσης μιας πολιτικής είναι πολύ σκληρό πράγμα.

Δεύτερο λάθος: Επαναπαύτηκα, όπως και άλλοι μπλόγκερς που συνέβαλλαν πολύ περισσότερο στην πτώση του Σαμαρά, και δεν συνεχίσαμε να γράφουμε. Προσωπικά, θεώρησα πως ο κόσμος δεν ξεχνά την καταστροφή της περιόδου 2010-2014. Μέγα λάθος. Όχι μόνο ξεχνά, αλλά θεωρεί πως το μνημόνιο Τσίπρα ήταν πολύ βαρύτερο απο τα προηγούμενα. Απλά να αναφέρω πως τα πρώτα δύο μνημόνια είχαν μέτρα λιτότητας ύψους 65 δις ευρώ και του καταληψια περί τα 14 δις, τα οποία είναι λιγότερα αν υπολογισει κανείς αυτά που επεστράφησαν στην κοινωνία.

Πίστεψα πως ο κόσμος θα θυμηθέι ότι η ΝΔ του Κυριάκου έιναι υπεύθυνη για την εισφορά αλληλεγγύης, την φορολόγηση από το πρώτο ευρώ, την διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων, το ΤΑΙΠΕΔ, την ρήτρα μηδενικού ελλείματος ( π.χ. αυτή η υπογραφή του 2010 είναι υπεύθυνη για την κατάργηση του ΕΚΑΣ), τον ΕΝΦΙΑ και για την προπληρωμή του 75% του φόρου (ναι ο Τσακαλώτος το πήγε στο 100%, αλλά εδώ είναι όλη η ουσία, το 75% δεν είναι μικρότερο του 25% όπως πείστηκε η πλειοψηφία του λαού).

Τρίτο λάθος: Η παραπάνω ανάλυση είναι πάλι λάθος. Διότι είναι εκλογικευμένη. Ο Έλληνας κουράστηκε. Και αυτά που επεστράφησαν στην κοινωνία από τον Τσίπρα θεωρήθηκαν λίγα. Ασχέτως αν πολλοι ελεύθεροι επαγγελματίες, μεσαίες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις ελαφρύνθηκαν με το νέο σύστημα ασφαλιστικών εισφορών (μια μερίδα επιβαρύνθηκε, αλλά αυτοί ανήκουν στην άνω μεσαιά και ελίτ τάξη της χώρας). Ασχέτως αν ανασφάλιστοι είχαν καθολική πρόσβαση στο σύστημα υγείας. Ασχέτως αν τα χρέη τους διαγράφηκαν από την εφορία. Και είναι και άλλα πολλά παραδείγματα που μπορεί να αναφέρει κανείς (πχ 120 δόσεις, 13η σύνταξη κλπ). Ο Έλληνας, όμως, έχοντας υποφέρει τόσα χρόνια, χρειαζόταν ακόμα πιο δραστικά μέτρα. Μέτρα τα οποία θα παρθούν εαν συνεχιστεί η πολιτική αυτή.

Αυτό που , όμως, είναι ανεξήγητο για τον γράφοντα είναι το Σύνδρομο της Στοκχόλμης που διαπερνά μια μεγάλη μερίδα του Ελληνικού λαού. Η ΝΔ δεν έκανε καμία αυτοκάθαρση μετα το 2014. Δεν άλλαξε πρόσωπα, δεν έκανε κριτική. Αντιθέτως, θεώρησε πως τα έκανε όλα καλώς καμωμένα και συνέχισε να πολιτεύεται με όρους fake news και χυδαία σποτάκια της Ομάδας Αλήθειας. Κομμένα και ραμμένα να μιλούν στο κατώτερο ένστινκτο του ανθρώπου.

Είναι ανεξήγητο λοιπόν, πως ο Ελληνικός λαός επιβράβευσε αυτόν που όχι μόνο δεν έκανε εσωτερική ανανέωση, αλλά ήταν και ο βασικός υπεύθυνος (μαζί με το ΠΑΣΟΚ) για την ΛΑΙΛΑΠΑ των προηγούμενων χρόνων.

Είναι ανεξήγητο λοιπόν, πως ετοιμάζεται να ψηφίσει μια οικογενειοκρατία. Δεν μάθαμε τίποτα δηλαδή τα προηγούμενα χρόνια; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, το απόλυτο τίποτα (μέχρι και οι υποστηρικτές του δεν τον σέβονται), μπορεί να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας. Με σύμβουλο την ιέρεια του ΔΝΤ, Μιράντα Ξαφά (απολύσεις, συντάξεις-χαρτζηλίκια, κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων κλπ.), τον Μπάμπη Παπαδημητριού (σοβαρή χρυσή αυγή και ΔΝΤ κράτα γερά) και έναν θίασο χυδαίων ανθρώπων (Άδωνι, Βορίδη, Πλεύρη, Μπογδάνο, Ψαριανό και σία.) έρχεται για να ενώσει, λέει, τους Έλληνες. Πώς τώρα θα ενωθεί η πολιτική του ΣΕΒ με τις ανάγκες των μικρομεσαίων, ελεύθερων επαγγελματιών, ιδιωτικών και δημόσιων υπαλλήλων είναι πραγματικά ένα τεράστιο αίνιγμα. Αλλά υπόσχεται λιγότερους φόρους! Οριζόντια το ίδιο για όλους. Τι Εκάλη, τι Δραπετσώνα. Υπόσχονται λιγότερους φόρους αυτοί που είναι υπέυθυνοι για την φορολογική λαίλαπα που επεβλήθησαν με δικές τους υπογράφες στα πρώτα μνημόνια για άπιαστα πλεονάσματα και στόχους. Που έδωσαν το δικαίωμα στον κάθε Σόιμπλε να απαιτεί μέτρα κι άλλα μέτρα γιατί δεν τα πιάναμε με δική μας ευθύνη –όπως μας καταλογούσαν!

Είναι ανεξήγητο λοιπόν, πως ο Ελληνικός λαός πρόκειται να τιμωρήσει τον Αλέξη Τσίπρα για όλα αυτά που δεν επέβαλλε, αλλά κατά τα κανάλια επέβαλλε. Τόλμησε ο αχρείος να μας βγαλει –με αίμα δεν λέω- από τα μνημόνια, να βγει στις αγορές, να πάρει μέτρα ελάφρυνσης χωρίς να δίνει ραπόρτο στους θεσμούς γιατί κερδίσαμε την κυριαρχία της χώρας μας ξανά, να στέλνει αμέτρητες υποθέσεις στη δικαιοσύνη (άλλο αν κοιμαται αυτή), να στηρίξει αδύναμα κοινωνικά στρώματα (για αυτό δεν έχουμε εξέργεση και ξεφούσκωσε η Χρυσή Αυγή) και να αναβαθμίσει τη χώρα σχεδόν σε όλα τα επίπεδα. Να μην ξεχάσω το συνεχώς αυξανόμενο θετικό ισοζύγιο ίδρυσης εταιρειών, το οποίο καταρρίπτει το επιχείρημα ότι δεν γίνονται επενδύσεις, ή ότι λόγω υπερφορολόγησης δεν κινείται τίποτα.

Κανείς δεν υποστήριζει πως τα πράγματα είναι εύκολα. Όλοι αναγνωρίζουν ότι είναι πολύ δύσκολα. Αν όμως, έχουμε το δικαίωμα να είμαστε θετικοί για το μέλλον, είναι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε αυτό που δεν κατάφεραν οι αλλοι: Ρύθμιση χρέους, έξοδος από τα μνημόνια, χαμηλο επιτόκιο ρεκόρ στις αγορές,  μείωση ανεργίας, πλεόνασμα ασφαλιστικών ταμείων.

Ειναι ανεξήγητο λοιπόν το ότι οι συμπολίτες μου πρόκειται να τιμωρήσουν τον Αλέξη Τσίπρα. Το σύνδρομο Στοκχόλμης που μας διακατέχει δεν είναι επαρκής εξήγηση.

Και μα την αλήθεια μου είναι δύσκολο να μας καταλάβω. Αυτό, όμως, που πονάει πολύ είναι η μεγάλη πιθανότητα να νικηθούμε λόγω της διαπλοκής και των σκοτεινών συμφερόντων που τα έπαιξαν όλα για όλα στις φετινές εκλογές. Είναι μεγάλο κρίμα για όλους εμάς που είπαμε στο ΔΙΑΟΛΟ σε σκάνδαλα και συμφέροντα αυτά να μπάινουν από τη  πίσω πόρτα, κουνώντας δε και το δάχτυλο: «Άχρείοι που τολμήσατε να ψηφίσετε κάποιον που δεν σας τον είχαμε υποδείξει».

Μα δεν θα το βάλλω κάτω, έχοντας πλήρη επίγνωση πως δύσκολα ανατρέπεται το αποτέλεσμα. Κάνω όμως έκκληση στο φιλότιμο του Έλληνα και του ζητάω να αναλογιστεί όλα τα παραπάνω. Μην το βάζετε κάτω!

Λυπάμαι πολύ για το μεγάλο κείμενο, αλλά είναι και άλλα τόσα που θα ήθελα να πω.

Υ.γ. Τα άλματα που έγιναν στην Ελλάδα ως προς τα κοινωνικά δικαιώματα, ίσως άξιζε τον κόπο όλη αυτή η στεναχώρια. Δεν θα τολμήσουν, τουλάχιστον αυτά, να τα πάρουν πίσω.

Advertisements
Κλασσικό
ΑΠΟΨΕΙΣ

Κόντρα ρόλος: «Ο στιβαρός ηγέτης της αντιπολίτευσης εφορμά στο ετοιμόρροπο κάστρο»

αντίφωνο

Μητσοτάκης_1
Λάθος πατήματα στις λέξεις. Παρατονισμοί των φράσεων. Τεχνητές κι αφύσικες εκρήξεις. Απουσία κάθε λογικής στην κλιμάκωση. Επίκληση στη λογική και το κύρος του πομπού με body language μπουρλέσκ. Εξάρσεις και υφέσεις σε πλήρη αναντιστοιχία με το περιεχόμενο. Φτιαχτοί θυμοί. Κακότεχνο λαϊκότροπο λεξιλόγιο, μια Αντουανέτα που δήθεν ξέρει και του λιμανιού.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 340 επιπλέον λέξεις

Κλασσικό
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΝΟΥΣ

1991-2019

μακεδονια

Πάει κι αυτό, τελείωσε. Εξήντα χιλιάδες πολίτες, πάνω-κάτω, κατόρθωσαν να συγκεντρώσουν οι οργανωτές του συλαλλητηρίου (παρεκκλησιαστικές οργανώσεις, Νέα Σαμαρική Δημοκρατία, Χρυσή Αυγή, ΚΚΕ, Καμμένος, Λεβέντης, Ρωσική Πρεσβεία ως χρυσός χορηγός κλπ.). Δεν το λες και επιτυχία, ιδιαιτέρως αν αναλογιστεί κανείς την αδιάκοπη υποστήριξη, μέσω παραπληροφόρησης φυσικά, των διάφορων σχολιαστών (διότι δημοσιογράφοι δεν είναι) του έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπου.

Ευκαιρία λοιπόν, μοναδική, να προχωρήσει ο τόπος μπροστά και να κοιτάξει με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση το μέλλον, απαλλαγμένος πλέον άπο ένα βαρίδιο της εξωτερικής πολιτικής που ταλάνιζε τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες. Όπως πολύ σωστά έχει διατυπωθεί από σοβαρούς ακαδημαϊκούς ο κίνδυνος δεν ευρίσκεται στα βόρεια σύνορα μας αλλά στην ανατολή.

Μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών, η Ελλάδα και ιδίως η Θεσσαλονίκη αναβαθμίζεται γεωπολιτικώς και θα απολαμβάνει εκτίμησης των μεγάλων παικτών της παγκόσμιας σκακιέρας. Θα είναι στο χέρι των μελλοντικών κυβερνήσεων να εκμεταλλευτούν το νέο status quo και να καρπωθούν τα οφέλη της Συμφωνίας: Οικονομικά και ενεργειακά. Αλλά τα οφέλη δεν σταματούν μόνον εκεί. Ανακόπτεται η νεο-οθωμανική πολιτική του Ερντογάν στα Βαλκάνια και σταθεροποείται η μπαρουταποθήκη της Ευρώπης. Ευκαιρία η Θεσσαλονίκη να ανακτήσει την αίγλη της, υποβοηθούμενη βεβαίως από τις καταλληλες επενδυσεις σε υποδομές και ενέργεια (λιμάνι, σιδηρόδρομος κλπ.), και να κοιτάξει υπερήφανα προς τον Βορρά όπως έκανε κάποτε στο παρελθόν. Το κράτος των Αθηνών δεν θα αποτελεί πλέον δικαιολογία για όποια συνέχιση της μιζέριας στην περιοχή.

Στην εσωτερική πολιτική σκηνή, η υπογραφή της Συμφωνίας θα φέρει τεκτονικές αλλαγές με ως τώρα ευεργετηθέντα τον αρχιτέκτονα της Συμφωνίας, τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Δεν πρέπει, βέβαια, να λησμονείται η καταλυτική παρουσία του Νίκου Κοτζιά. Και οι δύο συνέβαλαν καθοριστικά να φτάσουμε στη Συμφωνία, η οποία βάζει τέλος οριστικά και αμετάκλητα στον επίσημο αλυτρωτισμό των Βορειομακεδόνων. Ευτυχής συγκυρία που βρέθηκε στη γείτονα μια κυβέρνηση με ευήκοα ώτα. Ο Αλέξης Τσίπρας και προβεβλημένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχοντας ως πυξίδα την συγκρότηση ενός προοδευτικού μετώπου, μιας μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης, φαίνεται πως κερδίζουν το στοίχημα. Στις εκλογές του Οκτώβρη θα είναι ευδιάκριτο το δίλημμα <<πρόοδος ή συντήρηση>> και οι πολίτες θα κάνουν την επιλογή τους. Ουδείς μπορεί να απεκδυθεί της δημοκρατικής του ευθύνης. Περιττεύει να υπομνησθεί πως η Φώφη και το συνονθύλλευμα που εκπροσωπεί είναι προ της διάλυσης. Μην κοιτάτε που δεν τα αναφέρουν, αλλά στελέχη του ΚΙΝΑΛ ανα την επικράτεια εκφράζουν αμφιβολίες για την αρχηγό τους και μερικά μάλιστα παραιτούνται. Άλλη μια γόνος που αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων ολετήρας για το κόμμα που πέρασαν κατά καιρούς εξέχουσες προσωπικότητες μέχρι και την εποχή Σημίτη.

Από την άλλη, ο Μητσοτάκης έχοντας κάνει εντυπωσιακά ακροβατικά για χάρη του Σαμαρά και της εξουσιολαγνείας του, έχει να αντιμετωπίσει την μήνη των Καραμανλικών, τον Καμμένο και τη Χρυσή Αυγή που του κόβουν ψήφους αλλά και την ίδια την οικονομική πραγματικότητα. Όσο τα βάρη θα ελαφρύνονται και οι οικονομικές συνθήκες καλυτερεύουν τόσο δεξιότερα θα μετατοπίζεται. Θα έχει ενδιαφέρον αν θα ανταγωνίστεί τα ποσοστά του Σαμαρά στις εκλογές ή έστω να προσεγγισει τα ποσοστά του Μεϊμαράκη (28%). Μπορεί οι ψεύτικες δημοσκοπήσεις να φουσκώνουν τα πανιά και τα μυαλά του, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Και όταν θα έρθει αντιμέτωπος με την αλήθεια, απόρροια των πράξεων του, θα εκπλαγεί με το πόσο άκαρδα θα του φερθούν οι μέχρι τώρα υποστηρικτές του. Ο όρος <<στειμμένη λεμονόκουπα>> ίσως θα φανεί ευγενικός για αυτό που του (προ)ετοιμάζουν. Προσωπικά δεν θα ήθελα να ήμουν καθόλου στην θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Κι όσοι φίλοι στοιχημάτισαν στο εν λόγω άλογο να προετοιμάζονται για μεγαλειώδη ήττα στις εκλογές.

Η χώρα έχοντας ανασάνει σε κάποιο βαθμό από τον πολύ στενό κορσε των μνημονίων,  θα αναθαρρήσει ακόμα περισσότερο όταν θα φανούν τα ευεργετικά αποτελέσματα της Συμφωνίας, και δη στους Βορειοελλαδίτες. Θεωρώ εξόχως, όμως, σημαντικότερον την τόνωση ηθικού που θα δώσει η Συμφωνία των Πρεσπών στους Έλληνες συνολικά, εφόσον βεβαίως ξεδιαλύνουν τα σύννεφα των Συλαλλητηρίων, ανιστόρητων κλακαδόρων και άλλων εξωτερικών παραγόντων που δρουν ανασταλτικά προς την κατεύθυνση αυτή. Μετά τις εκλογές όλα θα είναι πλέον ξεκάθαρα.

Χρειάστηκε να ξεκινήσουμε απο το συλαλλητήριο των 1.500.000 την αρχή της δεκαετίας του 1990 σε αυτό των 60.000 του 2019 για να βάλουμε μυαλό -ο γράφων δεν εξαιρείται.  Κάνουμε ίσως το καθοριστικότερο βήμα εμπρός, στην ακανθώδη, μετά πολλών ζιζανίων, μεταπολιτευτική πορεία της πατρίδας μας. Έστω κι έτσι.

υ.γ. Καλή, δημιουργική, Χρονιά.

 

 

 

Κλασσικό
ΑΠΟΨΕΙΣ

Δίλημμα

 

LIGHT IN THE DARKNESS 1

Παρακολούθησα χθές ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης στη Βουλή για την μεταμνημονιακή εποχή. Σημειωτέον πως η συζήτηση δεν προκλήθηκε από τον Πρωθυπουργό αλλά από την κ. Γεννηματά.

Άσχετο, βέβαια, αν η τελευταία επεκτάθηκε μόνο στο να ζητά επίμονα εκλογές. Είναι και θρασύ να εκτοξεύει κατηγορίες η Φώφη περί δέσμευσης της χώρας για τα επόμενα χρόνια όταν το κόμμα-ολετήρας, του οποίου προΐστασται, όχι μόνο δεσμεύτηκε και έδεσε χειροπόδαρα τη χώρα, υπογράφοντας και εφαρμόζοντας προγράμματα που δεν έβγαιναν, δίνοντας έτσι πάτημα στους κάθε λογής Σόιμπλε να ρίχουν το φταίξιμο πάντα στην Ελλάδα και τους δύσμοιρους κατοίκους της, αλλά και δεν ρώτησε ποτέ τον λαό για νομιμοποίηση αυτή της δέσμευσης. Ποτέ. Η αλαζονεία δε στον τρόπο και τόνο της ομιλίας της δείχνει πως όχι μόνον αγνοεί τι έχει συντελεστεί στην Ελλάδα αλλά ταυτόχρονα εξηγεί πλήρως και γιατί θα αποτύχει η ίδια και το κόμμα της παταγωδώς στις εκλογές το 2019.

Μόνον ο κ. Θεοδωράκης φαίνεται πως καταλαβαίνει το διακύβευμα ή το δίλημμα της επόμενης περιόδου,  το οποίο θα είναι μια μάχη ανάμεσα στην πρόοδο και τη συντήρηση. Αυτό δεν σημαίνει πως λησμονείται ο ρόλος του Ποταμιού τα προηγούμενα χρόνια ή ο αρχικός λόγος για τον οποίο ιδρύθηκε. Από την άλλη, όπως διατυπώνει και ο πατέρας των φιλοσόφων Ηράκλειτος, «τα πάντα ρεί», ο αρχηγός του Ποταμιού επιδεικνύει αντανακλαστικά αυτοσυντήρσης και επιβίωσης κι έχει αλλάξει δραστικά τη ρητορική του , ενώ την ίδια στιγμή είναι σαφώς πιο θετικά διακείμενος προς τις προοδευτικές πολιτικές του κυβερνώντος κόμματος. Ίσως όντας δημοσιογράφος έχει την ικανότητα να αναγνώσει «προς τα που πάει το πράγμα».

Κι αν διακρίνει και διαπιστώνει τα ίδια με το παρόν, μικοσκοπικό και ταπεινό ιστολόγιο, δηλαδή την απόλυτη κυριαρχία του Αλέξη Τσίπρα στην πολιτική σκηνή, τότε ερχόμαστε στην επόμενη εύλογη απορία: Ως πότε θα πάει κοινού με την κ. Γεννηματά; Διότι υπάρχει σαφέστατα διαφορετική ανάγνωση της πραγματικότητος. Με λίγα λόγια, αν το Πασόκ (ΚΙΝ. ΑΛ) συνεχίσει να κρατά ίσες αποστάσεις τότε ο κ. Θεοδωράκης θα πρέπει να αποδεχθεί την περαιτέρω σμίκρυνση του κόμματος του, καθώς η στρατηγική της εταίρου του τον οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αυτό το αποτέλεσμα.

Δεν θα σχολιάσω την απογοητευτική -για άλλη μια φορά- παρουσία του κ. Μητσοτάκη. Είναι λίγος και δέσμιος των ανιερών συμμαχιών που έκανε για να αναδειχθεί πρόεδρος του κόμματος. Εαν ο κ. Μητσοτάκης νομίζει πως θα κερδίσει τις εκλογές, με το να μεταφέρει μονίμως τη συζήτηση στο Ρουβίκωνα για να χαϊδεύσει ενα 10-15 % της εκλογικής τους πελατείας, πλανάται πλάνην οικτράν.

Ο κ. Τσίπρας από τα κεντροδεξιά μέχρι και τα κεντροαριστερά -αφήνω απ’έξω την αριστερά- κερδίζει συνεχώς χώρο και είναι ο απόλυτος ρυθμιστής. Και γνωρίζει πολύ καλά ότι το κέντρο δίνει πάντα τον νικητή. Κι αν χάσει θα φταίει ο ίδιος και όχι επειδή οι αντίπαλοι του είναι καλύτεροι. Έχει κι αυτό τη σημασία του· αυτός παίρνει τις πρωτοβουλίες ενω όλοι οι άλλοι ακολουθούν. Μένει να δόυμε αν το πολιτικό αισθητήριο του γράφοντος θα επιβεβαιωθεί όποτε κι αν γίνουν οι εκλογές.

Κλασσικό
ΑΠΟΨΕΙΣ,Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΝΟΥΣ

Απόνερα και λάσπες

notia-korea-paixnidia-sti-laspi

Ένας πανζουρλισμός κυριαρχεί στην σημερινή πραγματικότητα. Συναντά κανείς παντός τύπου ανθρώπους και ιδιοσυγκρασίες. Ο καθενάς με τον καθημερινό του Γολγοθά· άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Άλλοι μετανάστες βγάζουν διαβατήρια βρίζοντας εν γένει και συλλήβδην, άλλοι παλιννοστούντες βρίζοντας τον καιρό της Εσπερίας, τον ρατσισμό που υπέστησαν, την μαύρη ώρα που ανγκάστηκαν να φύγουν.

Όλοι, όμως, συμφωνούν σε κάτι: Τα λαμόγια οι πολιτικοί φταίνε! Συλλήβδην πάλι…

Είναι έτσι; Όντως φταίνε για την κατάσταση ΟΛΟΙ οι πολιτικοί; Το συνάφι μας; Τα συντεχνιακά μας αμαρτήματα; Η ψήφος μας; ή μήπως η αποχή μας;

Ερωτήματα που θα μας βασανίσουν για πολύ στο μέλλον, σίγουρα μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια, διότι πολύ απλά τα απόνερα αυτής της άνευ προηγούμενου σύγχρονης καταστροφής της χώρα μας θα είναι για καιρό ακόμα φανερά. Οι λάσπες -αριστερές και δεξιές- θα αργήσουν να φύγουν, ο βάλτος βλέπετε τον καιρό των κορακιών δεν καθαρίζει εύκολα. Θα μας θυμίζουν, ελπίζω, πως να μην την ξαναπατήσουμε. Όσο είναι δυνατόν, καθώς η ιστορία, όπως ξέρετε, ενίοτε εμφανίζεται κι ως φάρσα.

Ευκταίον η έξοδος από την σκληρή επιτροπεία. Θα σημάνει καλύτερες μέρες; Σίγουρα ναι. Θα μεταφραστεί σε ανάλογη ποιότητα ζωής προ κρίσης; Μάλλον όχι, ή τουλάχιστον θα πάρει πολύ χρόνο. Το σημαντικότερο, όμως, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι να αποδοθεί Δικαιοσύνη. Αλλά με τις μεθοδεύσεις που διακρίνω θα αποδειχτεί δύσκολος άθλος. Ίσως είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, που σκάνδαλα αντί να μένουν στο συρτάρι κρυμμένα ή με διάφορα τερτίπια να οδηγούνται στη λήθη μέσω της παραγραφής (πχ. διαβίβαση στη Βουλή του σκανδάλου το βράδυ πριν τις εκλογές) να γίνονται αμέσως γνωστά χωρίς καθυστερήσεις. Και εδώ είναι το στοίχημα της Δικαιοσύνης. Αν θέλει πράγματι να βοηθήσει να πάει μπροστά η χώρα και ο ταλαιπωρημένος της λαός.

Και δεν εννοώ να στείλει στη μπουζού μαζικά τους πάντες. Αλλά να καθαρίσει τους σταύλους του Αυγεία. Οι ένοχοι στη φυλακή και οι αθώοι αμόλυντοι πίσω στη κοινωνία. Για να τελειώνει και το παραμυθάκι πως όλοι ίδιοι είναι. Αλλά έτσι όπως έχει ζυγιάσει τα πραγματα ως τώρα η Θέμιδα, θα υπάρξουν πολλοί που θα κάνουν λόγο για συγκάλυψη. Κι αυτός ίσως είναι ο πιο τρομακτικός κίνδυνος…

Ο πανζουρλισμός της λογικής μας θα σταματήσει όταν οι Θεσμοί λειτουργήσουν επιτέλους με συνέπεια στη χώρα αυτή. Για να γίνει αυτό πρέπει να επανέλθουμε το συντομώτερο δυνατόν στην κανονικότητα. Κι αυτό σημαίνει οικονομική ανάκαμψη και φως στο τούνελ. Τότε πια δεν θα δεχόμαστε εκπτώσεις και στους Θεσμούς.

υ.γ. Πάντως δείχνει -δυστυχώς- πολλά για τους δικαστές μας το ότι δεν εκκίνησαν πρώτοι να ερευνήσουν αλλά σαν να αναγκάστηκαν μετά από έρευνες τρίτων…κρίμα. Εστω κι έτσι!

Κλασσικό
MUSIC HALL

Ένας άλλος Ξυλούρης

H μεγάλη αλήθεια είναι ότι όσα και αρνητικά να προσάψει κανείς στο ίντερνετ, δεν παύει να σε πείθει συνεχώς ότι τα θετικά είναι πολύ περισσότερα. Ιδού ένα διαμαντάκι που μπορεί και να μην το άκουγα ποτέ αν δεν έπεφτα πάνω σε μια από τις αμέτρητες βραχονησίδες του διαδικτυακού Ωκεανού. Απολαύστε υπεύθυνα τον Γιώργο Ξυλούρη σε σύμπραξη με τον ντράμερ Τζιμ Γουάιτ:

Κλασσικό
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΝΟΥΣ

Αυτοπροσδιορισμός της Μετάλλαξης

sunflower_kiss_by_elentori-d5uyz3o

Πάει καιρός από τότε που δημοσίευσα κάποιο κείμενο. Θα μου πείτε: «μα καλά δεν βρήκες τίποτα να πεις από τον Σεπτέμβρη του 2015 μέχρι σήμερα; Όλα καλά και ανθηρά με την Κυβέρνηση της Αριστεράς;». Η απάντηση είναι εύκολη ή μάλλον διττή: Σαφώς και έχω να εκφράσω κάποιες θέσεις και ταυτόχρονα απολύτως τίποτα. Το πλαίσιο, στο οποίο καλείτο να πορευτεί η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, ήταν γνωστό. Κάποιοι που το αρνούνται αυτό, είτε από τα δεξιά είτε από τα αριστερά, είναι αφελείς το λιγότερο και πονηροί το χειρότερο. Για αυτό και δεν θα επεκταθώ περαιτέρω σε αστοχίες ή μη της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Εξάλλου σε αυτόν που ενημερώνεται από αξιόπιστα site μπορεί να διαμορφώσει μια καλή σφαιρική άποψη επί του θέματος. Για τα καλά και τα κακά. Και το προς τα που γέρνει η ζυγαριά, το αφήνω στην κρίση του καθενός.

Τούτων δοθέντων, δεν είχα σκοπό να γράψω τίποτα απολύτως εαν, όμως, δεν έπεφτε το μάτι μου στο τελευταίο άρθρο του μπλογκ. Και λόγω των συσσωρευμένων -και απασχολούντων καθημερινώς τη δημόσια σφαίρα- γεγονότων, ήρθε και έδεσε το γλυκό όπως λένε.

Έκανα μια ευχή, σαν παιδί κι εγώ, πριν δύο χρόνια να μεταλλαχθεί το κόμμα του τότε προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Βαγγέλη Μεϊμαράκη και νυν Κυριάκου Μητσοτάκη σε ένα πραγματικό φιλελεύθερο ευρωπαϊκό κόμμα. Όπως βλέπετε ξεκάθαρα η ευχή μου πραγματοποιήθηκε στο ακέραιο· σε ένα παράλληλο σύμπαν του Rick and Morty (ακόμα πιο απίθανο δηλαδή).

Η κατρακύλα που υφίσταται η ιστορική παράταξη της Κεντροδεξιάς είναι άνευ προηγουμένου. Με την υποβοήθηση βεβαίως του συστημικού Τύπου. Διότι τέτοια κατάντια δεν ματάγινε χωρίς να εμπλέκεται και να διαπλέκεται ανερυθρίαστα μια μεγάλη μερίδα του Τύπου. Τα κατά συρροήν σκάνδαλα στην αυλή του Κυριάκου, αρκετά για να παραιτηθεί ο οποιοσδήποτε σε αντίστοιχη περίπτωση στην Ευρώπη, σε συνδυασμό με τα fake news του Αντιπροέδρου και το ακροδεξιό παραλήρημα περί ανομίας σημαδεύουν με τον πιο ντροπιαστικό τρόπο την ιστορία ενός μεγάλου κόμματος και κατ’ επέκταση την ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδος.

Και; Ε αυτό το «και» είναι που με τρομάζει. Όχι μόνο εμένα βέβαια. Πάντα πίστευα και πιστεύω ότι ο κόσμος ασχέτως από τις όποιες πολιτικες προτιμήσεις, απογοητεύσεις και λαβωμένες προσδοκίες του, πάντα έχει κριτήριο την ηθική στη πολιτική. Θεωρώ πως πολλοί τρομάζουν όπως εγώ.

Αυτοί που ψηφίζουν, ακόμα και σήμερα, φανατικά ένα κόμμα, εαν δεν έχουν έμμεσα συμφέροντα από αυτό (βλέπε πχ. το κοινό του ΣΕΒ) ή αν δεν μισθοδοτούνται άμεσα, είναι το λιγότερο χαζοί. Ποτέ δεν κατάλαβα πως ο υπαλληλάκος του πενιχρού μισθού υποστηρίζει φερριπείν την ελαστική εργασία. Πώς; Κι, όμως, γίνεται. Αυτό δεν θα μας αποτρέψει, βέβαια, να τον αποκαλέσουμε χαζό. Μπας και ξυπνήσει μια μέρα βρε αδερφέ.

Αν εξαιρέσει λοιπόν κανείς τους παραπάνω, το ηθικό κριτήριο στις επόμενες εκλογές θα παίξει τέτοιο ρόλο που θα ψάχνονται οι δημοσκόποι πάλι. Εδώ θα είμαστε για να το ζήσουμε. Και θα πρόκεται για την πρώτη δύναμη που θα κερδίσει εκλογές μετά από εφαρμογή Μνημονίου. Εαν αυτός δεν είναι λόγος για ριζική μετάλλαξη της ΝΔ, δεν μπορώ να φανταστώ τι άλλο θα μπορούσε να είναι.

Αλλά ίσως προτρέχω…ίσως η ευχή μου πραγματοποιηθεί λίγο αργότερα και καθυστερημένα από ότι ήλπιζα…

Υ.γ. Χάρηκα που τα «ξαναείπαμε»!

Κλασσικό