Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΝΟΥΣ

1991-2019

μακεδονια

Πάει κι αυτό, τελείωσε. Εξήντα χιλιάδες πολίτες, πάνω-κάτω, κατόρθωσαν να συγκεντρώσουν οι οργανωτές του συλαλλητηρίου (παρεκκλησιαστικές οργανώσεις, Νέα Σαμαρική Δημοκρατία, Χρυσή Αυγή, ΚΚΕ, Καμμένος, Λεβέντης, Ρωσική Πρεσβεία ως χρυσός χορηγός κλπ.). Δεν το λες και επιτυχία, ιδιαιτέρως αν αναλογιστεί κανείς την αδιάκοπη υποστήριξη, μέσω παραπληροφόρησης φυσικά, των διάφορων σχολιαστών (διότι δημοσιογράφοι δεν είναι) του έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπου.

Ευκαιρία λοιπόν, μοναδική, να προχωρήσει ο τόπος μπροστά και να κοιτάξει με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση το μέλλον, απαλλαγμένος πλέον άπο ένα βαρίδιο της εξωτερικής πολιτικής που ταλάνιζε τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες. Όπως πολύ σωστά έχει διατυπωθεί από σοβαρούς ακαδημαϊκούς ο κίνδυνος δεν ευρίσκεται στα βόρεια σύνορα μας αλλά στην ανατολή.

Μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών, η Ελλάδα και ιδίως η Θεσσαλονίκη αναβαθμίζεται γεωπολιτικώς και θα απολαμβάνει εκτίμησης των μεγάλων παικτών της παγκόσμιας σκακιέρας. Θα είναι στο χέρι των μελλοντικών κυβερνήσεων να εκμεταλλευτούν το νέο status quo και να καρπωθούν τα οφέλη της Συμφωνίας: Οικονομικά και ενεργειακά. Αλλά τα οφέλη δεν σταματούν μόνον εκεί. Ανακόπτεται η νεο-οθωμανική πολιτική του Ερντογάν στα Βαλκάνια και σταθεροποείται η μπαρουταποθήκη της Ευρώπης. Ευκαιρία η Θεσσαλονίκη να ανακτήσει την αίγλη της, υποβοηθούμενη βεβαίως από τις καταλληλες επενδυσεις σε υποδομές και ενέργεια (λιμάνι, σιδηρόδρομος κλπ.), και να κοιτάξει υπερήφανα προς τον Βορρά όπως έκανε κάποτε στο παρελθόν. Το κράτος των Αθηνών δεν θα αποτελεί πλέον δικαιολογία για όποια συνέχιση της μιζέριας στην περιοχή.

Στην εσωτερική πολιτική σκηνή, η υπογραφή της Συμφωνίας θα φέρει τεκτονικές αλλαγές με ως τώρα ευεργετηθέντα τον αρχιτέκτονα της Συμφωνίας, τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Δεν πρέπει, βέβαια, να λησμονείται η καταλυτική παρουσία του Νίκου Κοτζιά. Και οι δύο συνέβαλαν καθοριστικά να φτάσουμε στη Συμφωνία, η οποία βάζει τέλος οριστικά και αμετάκλητα στον επίσημο αλυτρωτισμό των Βορειομακεδόνων. Ευτυχής συγκυρία που βρέθηκε στη γείτονα μια κυβέρνηση με ευήκοα ώτα. Ο Αλέξης Τσίπρας και προβεβλημένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχοντας ως πυξίδα την συγκρότηση ενός προοδευτικού μετώπου, μιας μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης, φαίνεται πως κερδίζουν το στοίχημα. Στις εκλογές του Οκτώβρη θα είναι ευδιάκριτο το δίλημμα <<πρόοδος ή συντήρηση>> και οι πολίτες θα κάνουν την επιλογή τους. Ουδείς μπορεί να απεκδυθεί της δημοκρατικής του ευθύνης. Περιττεύει να υπομνησθεί πως η Φώφη και το συνονθύλλευμα που εκπροσωπεί είναι προ της διάλυσης. Μην κοιτάτε που δεν τα αναφέρουν, αλλά στελέχη του ΚΙΝΑΛ ανα την επικράτεια εκφράζουν αμφιβολίες για την αρχηγό τους και μερικά μάλιστα παραιτούνται. Άλλη μια γόνος που αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων ολετήρας για το κόμμα που πέρασαν κατά καιρούς εξέχουσες προσωπικότητες μέχρι και την εποχή Σημίτη.

Από την άλλη, ο Μητσοτάκης έχοντας κάνει εντυπωσιακά ακροβατικά για χάρη του Σαμαρά και της εξουσιολαγνείας του, έχει να αντιμετωπίσει την μήνη των Καραμανλικών, τον Καμμένο και τη Χρυσή Αυγή που του κόβουν ψήφους αλλά και την ίδια την οικονομική πραγματικότητα. Όσο τα βάρη θα ελαφρύνονται και οι οικονομικές συνθήκες καλυτερεύουν τόσο δεξιότερα θα μετατοπίζεται. Θα έχει ενδιαφέρον αν θα ανταγωνίστεί τα ποσοστά του Σαμαρά στις εκλογές ή έστω να προσεγγισει τα ποσοστά του Μεϊμαράκη (28%). Μπορεί οι ψεύτικες δημοσκοπήσεις να φουσκώνουν τα πανιά και τα μυαλά του, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Και όταν θα έρθει αντιμέτωπος με την αλήθεια, απόρροια των πράξεων του, θα εκπλαγεί με το πόσο άκαρδα θα του φερθούν οι μέχρι τώρα υποστηρικτές του. Ο όρος <<στειμμένη λεμονόκουπα>> ίσως θα φανεί ευγενικός για αυτό που του (προ)ετοιμάζουν. Προσωπικά δεν θα ήθελα να ήμουν καθόλου στην θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Κι όσοι φίλοι στοιχημάτισαν στο εν λόγω άλογο να προετοιμάζονται για μεγαλειώδη ήττα στις εκλογές.

Η χώρα έχοντας ανασάνει σε κάποιο βαθμό από τον πολύ στενό κορσε των μνημονίων,  θα αναθαρρήσει ακόμα περισσότερο όταν θα φανούν τα ευεργετικά αποτελέσματα της Συμφωνίας, και δη στους Βορειοελλαδίτες. Θεωρώ εξόχως, όμως, σημαντικότερον την τόνωση ηθικού που θα δώσει η Συμφωνία των Πρεσπών στους Έλληνες συνολικά, εφόσον βεβαίως ξεδιαλύνουν τα σύννεφα των Συλαλλητηρίων, ανιστόρητων κλακαδόρων και άλλων εξωτερικών παραγόντων που δρουν ανασταλτικά προς την κατεύθυνση αυτή. Μετά τις εκλογές όλα θα είναι πλέον ξεκάθαρα.

Χρειάστηκε να ξεκινήσουμε απο το συλαλλητήριο των 1.500.000 την αρχή της δεκαετίας του 1990 σε αυτό των 60.000 του 2019 για να βάλουμε μυαλό -ο γράφων δεν εξαιρείται.  Κάνουμε ίσως το καθοριστικότερο βήμα εμπρός, στην ακανθώδη, μετά πολλών ζιζανίων, μεταπολιτευτική πορεία της πατρίδας μας. Έστω κι έτσι.

υ.γ. Καλή, δημιουργική, Χρονιά.

 

 

 

Advertisements
Κλασσικό
ΑΠΟΨΕΙΣ

Δίλημμα

 

LIGHT IN THE DARKNESS 1

Παρακολούθησα χθές ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης στη Βουλή για την μεταμνημονιακή εποχή. Σημειωτέον πως η συζήτηση δεν προκλήθηκε από τον Πρωθυπουργό αλλά από την κ. Γεννηματά.

Άσχετο, βέβαια, αν η τελευταία επεκτάθηκε μόνο στο να ζητά επίμονα εκλογές. Είναι και θρασύ να εκτοξεύει κατηγορίες η Φώφη περί δέσμευσης της χώρας για τα επόμενα χρόνια όταν το κόμμα-ολετήρας, του οποίου προΐστασται, όχι μόνο δεσμεύτηκε και έδεσε χειροπόδαρα τη χώρα, υπογράφοντας και εφαρμόζοντας προγράμματα που δεν έβγαιναν, δίνοντας έτσι πάτημα στους κάθε λογής Σόιμπλε να ρίχουν το φταίξιμο πάντα στην Ελλάδα και τους δύσμοιρους κατοίκους της, αλλά και δεν ρώτησε ποτέ τον λαό για νομιμοποίηση αυτή της δέσμευσης. Ποτέ. Η αλαζονεία δε στον τρόπο και τόνο της ομιλίας της δείχνει πως όχι μόνον αγνοεί τι έχει συντελεστεί στην Ελλάδα αλλά ταυτόχρονα εξηγεί πλήρως και γιατί θα αποτύχει η ίδια και το κόμμα της παταγωδώς στις εκλογές το 2019.

Μόνον ο κ. Θεοδωράκης φαίνεται πως καταλαβαίνει το διακύβευμα ή το δίλημμα της επόμενης περιόδου,  το οποίο θα είναι μια μάχη ανάμεσα στην πρόοδο και τη συντήρηση. Αυτό δεν σημαίνει πως λησμονείται ο ρόλος του Ποταμιού τα προηγούμενα χρόνια ή ο αρχικός λόγος για τον οποίο ιδρύθηκε. Από την άλλη, όπως διατυπώνει και ο πατέρας των φιλοσόφων Ηράκλειτος, «τα πάντα ρεί», ο αρχηγός του Ποταμιού επιδεικνύει αντανακλαστικά αυτοσυντήρσης και επιβίωσης κι έχει αλλάξει δραστικά τη ρητορική του , ενώ την ίδια στιγμή είναι σαφώς πιο θετικά διακείμενος προς τις προοδευτικές πολιτικές του κυβερνώντος κόμματος. Ίσως όντας δημοσιογράφος έχει την ικανότητα να αναγνώσει «προς τα που πάει το πράγμα».

Κι αν διακρίνει και διαπιστώνει τα ίδια με το παρόν, μικοσκοπικό και ταπεινό ιστολόγιο, δηλαδή την απόλυτη κυριαρχία του Αλέξη Τσίπρα στην πολιτική σκηνή, τότε ερχόμαστε στην επόμενη εύλογη απορία: Ως πότε θα πάει κοινού με την κ. Γεννηματά; Διότι υπάρχει σαφέστατα διαφορετική ανάγνωση της πραγματικότητος. Με λίγα λόγια, αν το Πασόκ (ΚΙΝ. ΑΛ) συνεχίσει να κρατά ίσες αποστάσεις τότε ο κ. Θεοδωράκης θα πρέπει να αποδεχθεί την περαιτέρω σμίκρυνση του κόμματος του, καθώς η στρατηγική της εταίρου του τον οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αυτό το αποτέλεσμα.

Δεν θα σχολιάσω την απογοητευτική -για άλλη μια φορά- παρουσία του κ. Μητσοτάκη. Είναι λίγος και δέσμιος των ανιερών συμμαχιών που έκανε για να αναδειχθεί πρόεδρος του κόμματος. Εαν ο κ. Μητσοτάκης νομίζει πως θα κερδίσει τις εκλογές, με το να μεταφέρει μονίμως τη συζήτηση στο Ρουβίκωνα για να χαϊδεύσει ενα 10-15 % της εκλογικής τους πελατείας, πλανάται πλάνην οικτράν.

Ο κ. Τσίπρας από τα κεντροδεξιά μέχρι και τα κεντροαριστερά -αφήνω απ’έξω την αριστερά- κερδίζει συνεχώς χώρο και είναι ο απόλυτος ρυθμιστής. Και γνωρίζει πολύ καλά ότι το κέντρο δίνει πάντα τον νικητή. Κι αν χάσει θα φταίει ο ίδιος και όχι επειδή οι αντίπαλοι του είναι καλύτεροι. Έχει κι αυτό τη σημασία του· αυτός παίρνει τις πρωτοβουλίες ενω όλοι οι άλλοι ακολουθούν. Μένει να δόυμε αν το πολιτικό αισθητήριο του γράφοντος θα επιβεβαιωθεί όποτε κι αν γίνουν οι εκλογές.

Κλασσικό
ΑΠΟΨΕΙΣ,Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΝΟΥΣ

Απόνερα και λάσπες

notia-korea-paixnidia-sti-laspi

Ένας πανζουρλισμός κυριαρχεί στην σημερινή πραγματικότητα. Συναντά κανείς παντός τύπου ανθρώπους και ιδιοσυγκρασίες. Ο καθενάς με τον καθημερινό του Γολγοθά· άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Άλλοι μετανάστες βγάζουν διαβατήρια βρίζοντας εν γένει και συλλήβδην, άλλοι παλιννοστούντες βρίζοντας τον καιρό της Εσπερίας, τον ρατσισμό που υπέστησαν, την μαύρη ώρα που ανγκάστηκαν να φύγουν.

Όλοι, όμως, συμφωνούν σε κάτι: Τα λαμόγια οι πολιτικοί φταίνε! Συλλήβδην πάλι…

Είναι έτσι; Όντως φταίνε για την κατάσταση ΟΛΟΙ οι πολιτικοί; Το συνάφι μας; Τα συντεχνιακά μας αμαρτήματα; Η ψήφος μας; ή μήπως η αποχή μας;

Ερωτήματα που θα μας βασανίσουν για πολύ στο μέλλον, σίγουρα μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια, διότι πολύ απλά τα απόνερα αυτής της άνευ προηγούμενου σύγχρονης καταστροφής της χώρα μας θα είναι για καιρό ακόμα φανερά. Οι λάσπες -αριστερές και δεξιές- θα αργήσουν να φύγουν, ο βάλτος βλέπετε τον καιρό των κορακιών δεν καθαρίζει εύκολα. Θα μας θυμίζουν, ελπίζω, πως να μην την ξαναπατήσουμε. Όσο είναι δυνατόν, καθώς η ιστορία, όπως ξέρετε, ενίοτε εμφανίζεται κι ως φάρσα.

Ευκταίον η έξοδος από την σκληρή επιτροπεία. Θα σημάνει καλύτερες μέρες; Σίγουρα ναι. Θα μεταφραστεί σε ανάλογη ποιότητα ζωής προ κρίσης; Μάλλον όχι, ή τουλάχιστον θα πάρει πολύ χρόνο. Το σημαντικότερο, όμως, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι να αποδοθεί Δικαιοσύνη. Αλλά με τις μεθοδεύσεις που διακρίνω θα αποδειχτεί δύσκολος άθλος. Ίσως είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, που σκάνδαλα αντί να μένουν στο συρτάρι κρυμμένα ή με διάφορα τερτίπια να οδηγούνται στη λήθη μέσω της παραγραφής (πχ. διαβίβαση στη Βουλή του σκανδάλου το βράδυ πριν τις εκλογές) να γίνονται αμέσως γνωστά χωρίς καθυστερήσεις. Και εδώ είναι το στοίχημα της Δικαιοσύνης. Αν θέλει πράγματι να βοηθήσει να πάει μπροστά η χώρα και ο ταλαιπωρημένος της λαός.

Και δεν εννοώ να στείλει στη μπουζού μαζικά τους πάντες. Αλλά να καθαρίσει τους σταύλους του Αυγεία. Οι ένοχοι στη φυλακή και οι αθώοι αμόλυντοι πίσω στη κοινωνία. Για να τελειώνει και το παραμυθάκι πως όλοι ίδιοι είναι. Αλλά έτσι όπως έχει ζυγιάσει τα πραγματα ως τώρα η Θέμιδα, θα υπάρξουν πολλοί που θα κάνουν λόγο για συγκάλυψη. Κι αυτός ίσως είναι ο πιο τρομακτικός κίνδυνος…

Ο πανζουρλισμός της λογικής μας θα σταματήσει όταν οι Θεσμοί λειτουργήσουν επιτέλους με συνέπεια στη χώρα αυτή. Για να γίνει αυτό πρέπει να επανέλθουμε το συντομώτερο δυνατόν στην κανονικότητα. Κι αυτό σημαίνει οικονομική ανάκαμψη και φως στο τούνελ. Τότε πια δεν θα δεχόμαστε εκπτώσεις και στους Θεσμούς.

υ.γ. Πάντως δείχνει -δυστυχώς- πολλά για τους δικαστές μας το ότι δεν εκκίνησαν πρώτοι να ερευνήσουν αλλά σαν να αναγκάστηκαν μετά από έρευνες τρίτων…κρίμα. Εστω κι έτσι!

Κλασσικό
MUSIC HALL

Ένας άλλος Ξυλούρης

H μεγάλη αλήθεια είναι ότι όσα και αρνητικά να προσάψει κανείς στο ίντερνετ, δεν παύει να σε πείθει συνεχώς ότι τα θετικά είναι πολύ περισσότερα. Ιδού ένα διαμαντάκι που μπορεί και να μην το άκουγα ποτέ αν δεν έπεφτα πάνω σε μια από τις αμέτρητες βραχονησίδες του διαδικτυακού Ωκεανού. Απολαύστε υπεύθυνα τον Γιώργο Ξυλούρη σε σύμπραξη με τον ντράμερ Τζιμ Γουάιτ:

Κλασσικό
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΝΟΥΣ

Αυτοπροσδιορισμός της Μετάλλαξης

sunflower_kiss_by_elentori-d5uyz3o

Πάει καιρός από τότε που δημοσίευσα κάποιο κείμενο. Θα μου πείτε: «μα καλά δεν βρήκες τίποτα να πεις από τον Σεπτέμβρη του 2015 μέχρι σήμερα; Όλα καλά και ανθηρά με την Κυβέρνηση της Αριστεράς;». Η απάντηση είναι εύκολη ή μάλλον διττή: Σαφώς και έχω να εκφράσω κάποιες θέσεις και ταυτόχρονα απολύτως τίποτα. Το πλαίσιο, στο οποίο καλείτο να πορευτεί η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, ήταν γνωστό. Κάποιοι που το αρνούνται αυτό, είτε από τα δεξιά είτε από τα αριστερά, είναι αφελείς το λιγότερο και πονηροί το χειρότερο. Για αυτό και δεν θα επεκταθώ περαιτέρω σε αστοχίες ή μη της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Εξάλλου σε αυτόν που ενημερώνεται από αξιόπιστα site μπορεί να διαμορφώσει μια καλή σφαιρική άποψη επί του θέματος. Για τα καλά και τα κακά. Και το προς τα που γέρνει η ζυγαριά, το αφήνω στην κρίση του καθενός.

Τούτων δοθέντων, δεν είχα σκοπό να γράψω τίποτα απολύτως εαν, όμως, δεν έπεφτε το μάτι μου στο τελευταίο άρθρο του μπλογκ. Και λόγω των συσσωρευμένων -και απασχολούντων καθημερινώς τη δημόσια σφαίρα- γεγονότων, ήρθε και έδεσε το γλυκό όπως λένε.

Έκανα μια ευχή, σαν παιδί κι εγώ, πριν δύο χρόνια να μεταλλαχθεί το κόμμα του τότε προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Βαγγέλη Μεϊμαράκη και νυν Κυριάκου Μητσοτάκη σε ένα πραγματικό φιλελεύθερο ευρωπαϊκό κόμμα. Όπως βλέπετε ξεκάθαρα η ευχή μου πραγματοποιήθηκε στο ακέραιο· σε ένα παράλληλο σύμπαν του Rick and Morty (ακόμα πιο απίθανο δηλαδή).

Η κατρακύλα που υφίσταται η ιστορική παράταξη της Κεντροδεξιάς είναι άνευ προηγουμένου. Με την υποβοήθηση βεβαίως του συστημικού Τύπου. Διότι τέτοια κατάντια δεν ματάγινε χωρίς να εμπλέκεται και να διαπλέκεται ανερυθρίαστα μια μεγάλη μερίδα του Τύπου. Τα κατά συρροήν σκάνδαλα στην αυλή του Κυριάκου, αρκετά για να παραιτηθεί ο οποιοσδήποτε σε αντίστοιχη περίπτωση στην Ευρώπη, σε συνδυασμό με τα fake news του Αντιπροέδρου και το ακροδεξιό παραλήρημα περί ανομίας σημαδεύουν με τον πιο ντροπιαστικό τρόπο την ιστορία ενός μεγάλου κόμματος και κατ’ επέκταση την ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδος.

Και; Ε αυτό το «και» είναι που με τρομάζει. Όχι μόνο εμένα βέβαια. Πάντα πίστευα και πιστεύω ότι ο κόσμος ασχέτως από τις όποιες πολιτικες προτιμήσεις, απογοητεύσεις και λαβωμένες προσδοκίες του, πάντα έχει κριτήριο την ηθική στη πολιτική. Θεωρώ πως πολλοί τρομάζουν όπως εγώ.

Αυτοί που ψηφίζουν, ακόμα και σήμερα, φανατικά ένα κόμμα, εαν δεν έχουν έμμεσα συμφέροντα από αυτό (βλέπε πχ. το κοινό του ΣΕΒ) ή αν δεν μισθοδοτούνται άμεσα, είναι το λιγότερο χαζοί. Ποτέ δεν κατάλαβα πως ο υπαλληλάκος του πενιχρού μισθού υποστηρίζει φερριπείν την ελαστική εργασία. Πώς; Κι, όμως, γίνεται. Αυτό δεν θα μας αποτρέψει, βέβαια, να τον αποκαλέσουμε χαζό. Μπας και ξυπνήσει μια μέρα βρε αδερφέ.

Αν εξαιρέσει λοιπόν κανείς τους παραπάνω, το ηθικό κριτήριο στις επόμενες εκλογές θα παίξει τέτοιο ρόλο που θα ψάχνονται οι δημοσκόποι πάλι. Εδώ θα είμαστε για να το ζήσουμε. Και θα πρόκεται για την πρώτη δύναμη που θα κερδίσει εκλογές μετά από εφαρμογή Μνημονίου. Εαν αυτός δεν είναι λόγος για ριζική μετάλλαξη της ΝΔ, δεν μπορώ να φανταστώ τι άλλο θα μπορούσε να είναι.

Αλλά ίσως προτρέχω…ίσως η ευχή μου πραγματοποιηθεί λίγο αργότερα και καθυστερημένα από ότι ήλπιζα…

Υ.γ. Χάρηκα που τα «ξαναείπαμε»!

Κλασσικό
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΝΟΥΣ

Μετάλλαξη

1236380_435192176600871_693033689_n

Η Ελλάδα λέει, ο κ. Μεϊμαράκης, ζούσε στην κανονικότητα τα τελευταία 20 χρόνια και αυτά που ζούμε τώρα συνέβησαν ΤΥΧΑΙΩΣ.

Ξέρετε, υπάρχει η θεωρία του Νίκλας Λούμαν (Γερμανού κοινωνιολόγου του 20ου αιώνα) αλλα και παλαιότερων όπως του Καρλ Μαρξ πέρι ασυνέχειας της Ιστορίας και μιας σποραδικής εμφάνισης τυχαίων συμβάντων που ξαφνικά αλλάζουν τον ρου της Ιστορίας. Η εν λόγω θεωρία έχει ψήγματα αληθείας που ισχύουν για περιπτώσεις που η Ιστορία της Ανθρωπότητος επηρεάστηκε ή και άλλαξε εντελώς κατεύθυνση μετά από φυσικά φαινόμενα λ.χ. σεισμός, καταποντισμοί, έκρηξη ηφαιστίων κλπ. Η έκρηξη του ηφαιστείου των Θηρών αποτέλεσε ο κύριος και μοναδικός παράγοντας αφανισμού του μινωικού πολιτισμού. Η Άλωση της Πόλης φερριπείν, πυροδότησε την Αναγέννηση στη Δύση αλλά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως βίαιο γεγονός που συνετελέσθη σε μια δεδομένη χρονική συγκυρία αναπάντεχα.

Ο Βαγγέλης λοιπόν, θέλει να μας πείσει ότι έγινε μια φυσική καταστροφή που δεν ήταν προβλέψιμη και διατάραξε την ακμάζουσα και ανθούσα οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου μας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ενώ είχαμε αρχίσει να επιστρέφουμε στην κανονικότητα ήρθε αυτός ο πολιτικός απατεώνας εν ονόματι Αλέξης απο το πουθενά και μας κατέστρεψε ξαναγυρνώντας μας πίσω στο 2010.

Είναι καλή η προσπάθεια εκ μέρους του κατεστημένου και της ΝΔ να πείσει τους πολίτες στη χώρα των Λωτοφάγων πως όλα ήταν μια χαρά τα προηγούμενα χρόνια, τα οποία ΔΕΝ συνδέονται με το πως φτάσαμε στα μνημόνια και γενικότερα στην όλη παρακμή της Ελλάδος. Είτε μας θεωρούν ηλίθιους -προφανέστατα- είτε πλέον ποντάρουν στο ότι θα συγκυβερνησουν και δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα απολύτως. Είναι, νομίζω, άσκοπο να απαριθμήσω όλα τα σκάνδαλα διαπλοκής και διαφθοράς, διασπάθισης του δημοσίου χρήματος, εξοπλιστικών προγραμμάτων, Βατοπεδίου, Ολυμπιακών Αγώνων, ξεπουλήματος δημόσιων επιχειρήσεων και δημιουργία ιδιωτικών μονοπωλίων σε φίλους εργολάβους.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο κ. Μεϊμαράκη. Και η κοινώνια που σας ανέχεται ακόμα, δεν είναι τυχαίο. Είμαστε και εμείς υπεύθνοι για την ανεκτικότητα μας. Και ιδίως οι Μένουμε Ευρώπη. Είστε, υποτίθεται, το φιλελεύθερο κόμμα. Έχει πέσει ο Ντάισελμπλουμ και όλη η Ολλανδία κάτω από τα χαχανητά. Έχουν ευθύνη οι υποστηρικτές της παράταξης σας που δεν απαίτησαν ποτέ να γίνει η ΝΔ ένα πραγματικά φιλελεύθερο κόμμα. Το ότι άλωσε το ΠΑΣΟΚ τη χώρα πλάθοντας πελατειακές σχέσεις, την ίδια στιγμή πού βρισκόταν το αξιοκρατικό κόμμα σας τότε για να κρατήσει άμυνα; Μήπως με τη Siemens αγκαλιά και το Μητσοτακέϊκο να διορίζει άπαντες στο νομό Χανίων (τώρα έχει επεκταθεί η μπίζνα και στο νομό Ευρυτανίας); Στην Ελλάδα από ότι φαίνεται ο φιλελευθερισμός έχει μεταλλαχθεί σε ένα πελατειακό βλαχομπαρόκ. Που τα ομόφυλα ζευγάρια είναι άνθρωποι κατώτερου Θεού, οι επενδύσεις είναι ξεπούλημα, το περιβάλλον (βλέπε Σκουριές) είναι τριτευούσης σημασίας, οι εργασιακές σχέσεις είναι σχέσεις σκλαβιάς, η παιδεία είναι η αγορά (γιατί μόνο την Αγγλία και το LSE έχετε ως παράδειγμα, όχι τη Γερμανία), οι πρόσφυγες είναι λαθρομετανάστες, τα κανάλια είναι υγιείς επιχειρήσεις που δε χρήζουν τηλεοπτικών αδειών (η Βούλτεψη τα λέει, όχι εγώ) και πάρα πολλά άλλα.

Αλλά δεν γίνατε τυχαία έτσι κ. Μεϊμαράκη. Δεν σας χτύπησε τα μυαλά κανένας κεραυνός, πάντα αυτό ήσαστε. Απλά επί Καραμανλή και Έβερτ δεν είχαν αναδυθεί τα λύμματα που βρίσκονταν πάντοτε στον πάτο της γαλάζιας παράταξης. Πρέπει να χάσετε στις εκλογές για πολλούς λόγους. Και ένας εξ αυτών είναι η αμυδρή ελπίδα να μεταλλαχθεί το κόμμα σας (εφόσον σας αρέσει η λέξη απ’ ότι κατάλαβα στο χθεσινό ντιμπέιτ) σε κάτι πιο ευρωπαϊκό και δημοκρατικό. Σας το εύχομαι με όλη μου τη καρδιά.

Κλασσικό
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΝΟΥΣ

Μια Αριάδνη βρε παιδιά!

Edward_Burne-Jones_-_Tile_Design_-_Theseus_and_the_Minotaur_in_the_Labyrinth_-_Google_Art_Project

Ζούμε μια παράνοια τις τελευταίες εβδομάδες: Δημοψήφισμα – Εκδικητική Ευρώπη – Grexit – Μνημόνιο 3 και το κερασάκι στην τούρτα, η ανεκδιήγητη Αριστερή Πλατφόρμα.

Ήλπιζα πως στο Σύριζα θα είχαν περισσότερο μυαλό. Δεν έχουν κατανοήσει την κρισιμότητα της στιγμής: Παιδαριώδεις αντιδράσεις Λαφαζάνη και Κωνσταντοπούλου. Η τελευταία δε, αν είχε περισσότερη αυτοσυγκράτηση και πιο πειθαρχημένο το θυμικό της θα μπορούσε να αφήσει εποχή ως ΠτΒ. Όλες οι πρωτοβουλίες της ως τώρα για το χρέος, την εξεταστική για τη Siemens και τα Μνημόνια ήταν ένα διαρκές και επίμονο αίτημα της κοινωνίας από την εποχή της κυβέρνησης Σαμαρά. Αν ο Σαμαράς είχε προχωρήσει σε αυτά που έταζε το 2012 περί εξεταστικής και δικαιώσης για τα δεινά μας, πολύ πιθανόν να κυβερνούσε μέχρι και σήμερα.

Η Κωνσταντοπούλου, όμως, με τη στάση της ακυρώνει όλες τις ενέργειες της προς τη προσπάθεια δικαίωσης του λαού μας. Αδυνατεί να κατανοήσει πως στην πολιτική δεν αρκεί να έχεις μόνο το δίκιο σου, αλλά και την ευελιξία να κινείσαι ανάμεσα από συμπληγάδες. Κάτι που δυστυχώς δεν κατέχει. Όταν είσαι κυβέρνηση πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για υποχωρήσεις και ελιγμούς με κύριο σκοπό, όμως, την αντιμετώπιση των δυσκολιών μέσα από το παιχνίδι και όχι έξω από αυτό. Ειδάλως, παραιτείσαι και γυρνάς στην ασφαλή θέση της αντιπολίτευσης.

Είναι προς τιμήν του Τσίπρα που κάθεται και δεν φεύγει. Πολιτικά τον συνέφερε και συμφέρει ακόμα και τώρα να παραιτηθεί και να επανέλθει μετά από μερικά χρόνια και να κερδίσει τις εκλογές με ακόμα μεγαλύτερα ποσοστά. Δεν θα το πράξει, όμως, κατά πως φάινεται. Ο Λαφαζάνης και η Αριστερή Πλατφόρμα αδυνατούν να κατανοήσουν το πως λειτουργεί η σημερινή πολιτική αρένα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης και κατ’ επέκταση της Ε.Ε. Άντε και βγαίνουμε από Ευρωζώνη και Ένωση. Υπάρχει περίπτωση να σταθούμε στο διεθνές στερέωμα; Η Αγγλία θα έχει τεράστιο πρόβλημα αν συντελεστεί ένα Brexit και δεν θα έχει η Ελλάδα;

Άρα έχεις δύο δύσκολες επιλογές: Είτε κάθεσαι και το παλεύεις, βάζοντας στην άκρη την ιδεολογία σου -διότι κάποια στιγμή σε αυτή την έρμη χώρα πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις πραγματικές με δική μας πρωτοβουλία χωρίς να περιμένουμε τις υποδείξεις του Ηγεμόνα- και την ίδια στιγμή προσπαθείς να επουλώσεις πληγές ώστε στο μέλλον να πατάς σε πιο γερές βάσεις, είτε αποχωρείς από την κυβέρνηση χωρίς τυμπανοκρουσίες και την αφήνεις να δώσει τον αγώνα της. Δεν έχεις την πολυτέλεια του 2010-2012 που μπορούσες πράγματι να πιέσεις πολύ περισσότερο με ένα ενδεχόμενο Grexit. Τα εγκληματικά λάθη των Γαπ – Βενιζέλου – Σαμαρά δεν πρόκειται να σβήσουν από την μνήμη του Ελληνικού λαού. Το γεγονός πως η Ελλάδα υπέστη τέτοια ταπεινωτική ήττα δεν οφείλεται στη διαπραγματευτική ικανότητα ή μη του Τσίπρα αλλά στο ότι η αντίπαλη πλευρά έπαιζε με σημειωμένη τράπουλα. Η σκακιέρα είχε στηθεί και ήξεραν εδώ και χρόνια κάθε δυνατή κίνηση και εξέλιξη, κάθε δυνατό σενάριο.

Θα αναγκάσουν λοιπόν οι σύντροφοι του Τσίπρα να κηρύξει εκλογές. Και θα χάσουμε κι άλλο πολύτιμο χρόνο σε όλα τα πεδία του πολέμου. Διότι ο αντίπαλος δεν έχει επαναπαυτεί και θα ζητήσει κι άλλο αίμα. Μην ξεχνάμε ότι έρχονται εκλογές σε δύο χώρες του Νότου. Αλήθεια, τι εντύπωση θα δώσει η διάσπαση του Σύριζα, τι μήνυμα θα μεταφερθεί και πως θα το εκλάβουν οι ψηφοφόροι της Ισπανίας και της Πορτογαλίας; Τώρα που όλη η Ευρώπη βράζει κατά της Γερμανίας και η Ελλάδα με τη σάρκα της εξέθεσε ανεπανόρθωτα το σημερινό Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, τώρα που μπορεί να γύρει η πλάστιγγα της κοινής γνώμης κατά τη πολιτικής λιτότητας, εμείς ως κλασσικοί διχαστικοί Έλληνες – οφείλουμε να τιμήσουμε ακόμη μια φορά την αρχαία κατάρα της διχόνοιας του λαού μας- θα σαμποτάρουμε τον εαυτό μας.

Και δεν καταλαβαίνουν οι διάφοροι Λαφαζάνηδες ότι και σε εκλογές να πάμε πάλι ο Τσίπρας θα βγει με ακόμα μεγαλύτερα ίσως ποσοστά από τις εκλογές του Ιανουαρίου. Το παλιό έχει τελειώσει στα μάτια του κόσμου. Αυτά που ακούγονται περί επαναφοράς του παλαιού συστήματος επειδή στηρίζουν την κυβέρνηση τα κόμματα του αμαρτωλού παρελθόντος είναι όχι μόνο ανυπόστατα αλλά θα καταρριφθούν και στις επερχόμενες εκλογές. Ελπίζω να βάλουν μυαλό οι διαφωνούντες και να καταλάβουν πως η εξουσία δεν έιναι το ίδιο με την μάχη στις πορείες και τα συλλαλητήρια. Αν δεν μπορούν να την αντέξουν τότε καλό είναι φεύγοντας να παραδώσουν και τις έδρες τους.

Πρέπει κάποια στιγμή οι πολιτικοί σε αυτή τη χώρα να βλέπουν μακροπρόθεσμα και όχι κοντόφθαλμα. Δεν είναι όλα κακά στη Γερμανία. Έχουν σχέδιο, το οποίο εξυφαίνεται εδώ και πολλά χρόνια. Καιρός να αποκτήσουμε κι εμείς. «Πού πας ξυπόλητος στα αγκάθια»;

Και για να μην με παρεξηγήσουν κάποιοι ότι τάχα μου, θεωρώ μονόδρομο το μονοπάτι που μας υποδεινύεται από τους δανειστές, να σημείωσω πως επιβάλλεται παράλληλα με το Μνημόνιο, η κατάστρωση όσο πιο πολλών εναλλακτικών σχεδίων. Η κοινωνία μετά από αυτό που έγινε στη Σύνοδο Κορυφής, έχει καταλάβει ότι χωρίς Plan B (και C και D) καμμια σοβαρή χώρα δεν μπορεί να πορευτεί και να έχει προοπτική.

Κλασσικό